Co mówią nietoperze, a słyszą ćmy - reewaluacja hipotezy allotonicznej
Wiesław Bogdanowicz, Katarzyna Daleszczyk, M. Brock Fenton
Hipoteza allotoniczna mówi, iż pewne owadożerne nietoperze polują na ćmy wrażliwe na ultradźwięki, używając dźwięków o częstotliwości spoza pasma odbieranego przez ćmy. Hipoteza ta przewiduje istotną korelację pomiędzy częstotliwościami przeważającymi w echolokacji nietoperzy a udziałem ciem w ich diecie. Zebraliśmy dane dotyczące echolokacji, diety oraz pewnych cech morfologicznych dla 20 gatunków nietoperzy używających dźwięków o stałej częstotliwości (CF - constant frequency) z dwu rodzin: podkowcowate (Rhinolophidae) i Hipposideridae oraz 23 gatunków używających dźwięków o zmiennej częstotliwości (FM - frequency modulated) z dwu rodzin:
mroczkowatych (Yesperfilionidae) i molosowatych (Molossidae).
Otrzymane wyniki potwierdzają wcześniejsze rezultaty dotyczące CF nietoperzy, mianowicie że częstotliwości dominujące w ich echolokacji są dodatnio skorelowane z udziałem ciem w diecie (r=0,47; P<0,01). FM nietoperze posługują się szerszym zakresem ultradźwięków
i nie znaleziono istotnego statystycznie związku pomiędzy składem ich diety a używanymi częstotliwościami (P>>0,5). W obydwu grupach nietoperzy częstotliwości wydawanych dźwięków były negatywnie skorelowane z rozmiarami ciała (zwykle P<0,01). Gdy wielkość ciała była kontrolowana, u żadnego z nietoperzy w badanej próbie nie wykazano istotnego związku między dietą (udział ciem) a echolokacją (P>>0,05). Wydaje się więc, że częstotliwości dominujące w wydawanych przez nietoperze dźwiękach zależą bardziej od ich morfologii, niż od wrażliwości ciem na ultradźwięki.
|